غاصبانه عباسيان قيام كنند و در اين مبارزه شربت شهادت نوشيدند . عبداللَّه فرزندش محمّد را « ذوالنفس الزكيّه » ناميد . فرزند ديگرى از همان خاندان پاك دامن ، حسن فرزند حسن فرزند امام حسن عليه السلام است . وى داراى فضل و تقوا ، و خداترس بود . در انجام وظيفهء امر به معروف و نهى از منكر از مكتب زيديّه پيروى مىكرد - طبق ادّعاى كتاب مقاتل الطالبيّين - . از حرث نقل شده است كه : حسن فرزند حسن فرزند امام حسن عليه السلام در منزلگاه « ذى الاثل » اقامت مىگزيد ، بسوى مدينه رهسپار گرديد ولى عبداللَّه بن حسن را زندانى يافت ، مجبور گرديد تا در ميان مردم ظاهر نشود ، لباس پشمين و خشن پوشيد ، و ابوجعفر او را به ( الحاد ) يعنى « تند و برّا » لقب داد . عبداللَّه شايد در فرستادن نماينده بسوى برادرش حسن كوتاهى نمود ، ولى پيام داد كه تو و فرزندانت در خانه‌هاى خود در امان هستيد و من و فرزندانم يا در حال فرار و يا اسير مىباشيم . از امرار معاش خود ناتوان هستيم ، آيا از كمك به من ملول شده‌اى ؟ با ارسال پيام مرا تسلى بخش . و چنين شد كه نزد برادرش آمده و گريست و گفت : به جان ابا محمّد ، او هنوز مردم را عليه حكّام مىشوراند . « 1 »

--> ( 1 ) - مقاتل الطالبييّن ، ص 126 .